Á leiðinni heim keyrði ég fram á bílveltu. Ekkert af neyðarliði var komið. Ég skrölti á Trippen hælunum í sparifötunum, galaði að ég væri hjúkrunarfræðingur og beið færis að komast inn í bílinn hjá konunni. Sat hjá henni í glerbrotum og reyndi að róa hana. Í þessu slysi var líka lítill yndislegur hundur konunnar. Loksins rættist draumurinn minn, eftir að hafa horft á alla animal rescue þættina í sjónvarpinu (animal planet).Ég sat hjá konunni þar til sjúkraliðið barst og bað hana að treysta mér fyrir hundinum. Konan fór í sjúkrabílnum en hundurinn Nemó í bílinn með mér. Ræfilstuskan ofandaði heillengi í sjokki á eftir, en var ótrúlega fljótur að jafna sig. Hændist að Víði sem fékk hann til að borða. Við fórum síðan í góðan göngutúr og Nemó hinn glaðasti. Hann var svo sóttur af syni konunnar núna rétt áðan. Búinn að borða, piss og kúka, fá hreyfingu og allt í goodie. Það var að frétta af konunni, að betur fór en á horfðist og bar hún sig nokkuð vel. Slapp með minniháttar áverka, og  engin brot.
Setti tvær myndir af Nemó inn.