Hjá okkur Visku gengur vel. Hún er að ná þessu með að pissa ekki í stofunni og hún vælir til að fá að fara út. Þá er bara að stökkva til því hún er ekki á því að bíða lengi eftir að komast út. Það eina er að hún pissar svo oft og svo lítið að mér finnst ég þurfa að hleypa henni út á 15 mín fresti. Það lagast þó væntalega fljótt. Þvottahúsið ilmar af eðalpissulykt og ég skrúbbaði það svo vel í morgun að fúgurnar fóru sumsstaðar. það er bara fínt, þá er hægt að setja nýjar fúgur pissulyktar lausar, he he. Annars var ekki hundi út sigandi í gærdag, veðrið var hryllilegt og hér fuku hlutir af öllum stærðum og gerðum, meira að segja hundakofinn, bjálkakofi úr Byko lyfitst upp og hlussaðist niður um 1 metra frá þeim stað sem hann átti að vera á. Blessunarlega voru nú engir hundar í kofanum þegar þetta gerðist heludr lágu allir makindalega inni í stofu og sváfu af sér lætin, nema Viska, hún hélt uppi partý fyrir einn júhúuuu.....
kv. Agla

Ike fór alveg framhjá okkur Nóa (Vin). Amk okkur saman. Ég „skrapp“ í vinnuna og átti að mæta kl. 1800. Ég bjóst við að koma heim um hálf-tíu. Raunin varð önnur því ég var veðurtepptur á Akureyri og kom ekk fyrr en rúmum 19 tímum síðar. Á meðan hafði Nói verið í pössun hjá frænku sinni og ömmu.
Hann gerði allt vitlaust með því að halda vöku fyrir frænku sinni og „dóttur“ hennar. „Dóttirin“ er virðuleg schäffer tík á 9. eða 10. ári að nafni Hekla. Sú hefur aldrei orðið þeirrar ánægju aðnjótandi að verða móðir. Hún sýndi reyndar góða takta í barnauppeldi á sínum yngri árum og gerir enn. Hún skilur hins vegar ekkert í unggæðingshættinum í Nóa og finnst lítið til koma þegar hann leggst fram á lappirnar, setur rassinn upp í loftið, dillar rófunni og geltir vinalega í von um athygli og leik. Tíkinni er svo sama um hvolpinn að hún nennir eiginlega ekki að hafa fyrir því að gelta eða urra á hann þegar henni er nóg boðið. Hún einfaldlega labbar bara yfir hann... Hún lætur þó í sér heyra þegar hann ætlar sér að nálgast matar- eða vatnsdallinn hennar. Þá sýnir hún hver ræður á því heimilinu.
Svo þegar frænkan þurfti í skólann sinn í morgun var Nóa komið fyrir hjá ömmu sinni sem hefur alið upp fleiri hunda en einn eða tvo. Þar var honum tekið opnum örmum og verður án efa aufúsugestur í framtíðinni. Ömmu á níræðisladri þótti nú lítið mál að hafa einn svona hvolpræfil í pössun í nokkra tíma. :)
Annars er Nói allur að braggast. Hann var ekki nógu duglegur að borða matinn sinn í byrjun en nú er hann allur að taka við sér og það sem fer inn verður að fara út... Hann er nokkuð duglegur að gera þarfir sínar úti þegar stjúppabbi hefur rænu á að hlaupa með hann út. Nói lætur ekki alltaf vita en er þó farinn að standa af og til við dyrnar og væla. Góðs viti. Honum finnst eigandi sinn samt helst til skrýtinn að vera að gera allt þetta veður út af nokkrum pissupollum hér og þar. Hvaðan kemur allur þessi vökvi úr þessu litla dýri...? :)
Nói er þó búinn að læra „sestu“. Þ.e.a.s þegar eitthvað annað og meira spennandi er ekki að gerast í kringum hann. Hann er enn að læra nafnið sitt og þegar henn verður með það á hreinu byrjar skólinn fyrir alvöru.
Svo sefur hann bara og gerir mikið af því. Vill þá helst liggja í megnri táfýlu, a.m.k. setur hann hana ekki fyrir sig og finnur sér alltaf pláss einhvers staðar ofan á fótunum.
Eina vesenið á litla greyinu er hvað hann er ósáttur í bílnum. Vælir þessi ósköp þegar við förum í bíltúr en við höfum gert talsvert af því. Skruppum líka í afmæli á sunnudag við mikinn fögnuð viðstaddra sem stóðu í hring í kring um hann og misstu vatn hver um annan þveran yiir glæsieika Nóa. Honum stóð hins vegar á nokk sama og lagðist marflatur á mitt stofugólfið og lagði sig. Ekki stress á þeim bænum.