Á sunnudaginn var veðrið dásamlegt og tilvalið til góðrar göngu með hundana. Ég sá fyrir mér lágstemmdan, jafnsléttan stíg, sem ég mundi rölta á eftir Nótt og Tuma. Nei! Víðir slóst með í för, og fljótlega lá leið snögglega til vinstri út af göngustígnum og framundan hátt uppi Grafarfoss. Þetta var eins og Everest. Ég get svarið það þetta var svo erfitt. Nótt hljóp leiðina mörgum sinnum, upp og niður, upp og niður, alveg hrikalegt stuð. Að lokum gafst ég upp og fann mér stóran stein sem ég hreinlega hneig niður á. Víðir hélt áfram og kallaði svo niður til mín.......ertu komin með háfjallaveiki! JÁ, HELD ÞAÐ stundi ég á móti. Formið er semsagt 0 hjá mér, en ekki Nóttinni. Ég ætla að bæta úr þessu, get svarið það. Einhvern veginn þá hefur síðustu tvo daga meira viðrað fyrir svona boltaleiki og frisbee!!!!!!!, hafiði vitað meiri aumingja en mig. Verð að fara að taka mig á, svo ég hlaupi á fjalltoppana í sumar.