Hæ enn og aftur komin í snögga bæjarferð. Þá heimsækjum við dýra í síðasta sinn.............og þá tekur við hinn langi mánuður. Skrýtið hvað þarf að bíða lengi eftir því hvort það séu hvolpar á leiðinni, þegar meðgangan er bara rúmir TVEIR. En svona er náttúran í öllu sínu veldi.
Unnur skrifaði fyrir mig afmæliskveðjur á öll "ömmubörnin" í tilefni 1 árs afmælisins. Mikið er þetta búið að vera dásamlegt ár. Það eru forréttindi að eiga fallegan hund, sem tekur á taugarnar en gefur manni þeim mun meiri gleði. Nú er einn erfiðasti tíminn framundan. Hundarnir orðnir fullvaxnir í hæð. En vantar svona 2 ár í fullan andlegan þroska. Þannig að Nú eruð þið með risastóra hvolpa. Hafið það hugfast. Þetta er tíminn sem flestir gefast upp á hundunum sínum. Því krafan er oftast sú, að þegar maður er orðinn STÓR, þá á maður að vera RÓLEGUR....en þannig er það ekki í hundaheiminum. Maður er alveg STÓR og ÓÞEKKUR í 3 ár.
Enn og aftur til hamingju með fyrsta árið og öll dásamlegu árin sem þið eigið framundan saman.
Vil minna ykkur á að endurnýja líf,sjúkdóma og slysatrygginguna hjá voffunum. Skiptir ÖLLU MÁLI að hafa hundana vel tryggða.
Knús handa ykkur öllum.  Eitt risa knús á Trausta og fallegasta Storminn. :)
Æltum aftur í sveitina.